Eftelist gaat vérder

Droomvlucht mag dan 'het mooi­ste zijn dat de Ef­te­ling ooit is over­ko­men'; de at­trac­tie biedt de be­zoe­ker nu al ja­ren­lang een wacht­be­leving die vol­ko­men on­accep­ta­bel is, sinds de oor­spron­ke­lij­ke wacht­ruim­te als feest­zaal wordt ge­bruikt.
Droom­vlucht is en blijft één van de groot­ste pu­blieks­trek­kers, en be­zoe­kers sling­e­ren soms wel drie uur langs elkaar als kip­pen in een leg­bat­te­rij. De ruim­te is leeg en kaal, en werd een tijd­je ge­le­den nota bene een vee­stal ge­noemd door Olaf Vugts. Ook de Ef­te­ling weet dat het zo niet ver­der kan met de wacht­rij van Droom­vlucht, maar ver­schil­len­de plan­nen voor een up­grade ver­zand­den tot nu steeds in het niets.

Rood­kap­je is één van de fraai­ste sprook­jes­uit­beel­din­gen van het gan­se Sprook­jes­bos. Het zit 'm in het huis­je op de heu­vel, de prach­ti­ge kraai Kra­keel­tje, het per­fec­te in­te­ri­eur­tje van oma en niet in de min­ste plaats in de knus­se tech­nie­ken van wel­eer, die zor­gen dat de wolf in het bed ademt en zijn tong uit­steekt, en dat Rood­kap­je bui­ten aan de deur­bel ram­melt. Toch, hoe ver­tede­rend en fas­ci­ne­rend de sys­teem­pjes van de oh zo vaar­di­ge Peter Reijnders tot op de dag van­daag ook zijn: met het trek­ken aan die deur­bel is al­tijd al iets mis ge­weest. Rood­kap­je trekt niet aan het touw­tje; het touw­tje trekt aan Rood­kap­je! Er zijn flink wat ja­ren ver­stre­ken sinds 1960 en in­mid­dels mag er ge­rust eens ge­zocht wor­den naar een be­te­re op­los­sing. Het hand­je met het touw­tje naar be­ne­den in plaats van de lucht in - zo hoort het en zo zou on­der­hand ook moe­ten zijn. Tijd voor een nieuw tech­niek­je!