Eftelist gaat vérder

Droomvlucht mag dan 'het mooi­ste zijn dat de Ef­te­ling ooit is over­ko­men'; de at­trac­tie biedt de be­zoe­ker nu al ja­ren­lang een wacht­be­leving die vol­ko­men on­accep­ta­bel is, sinds de oor­spron­ke­lij­ke wacht­ruim­te als feest­zaal wordt ge­bruikt.
Droom­vlucht is en blijft één van de groot­ste pu­blieks­trek­kers, en be­zoe­kers sling­e­ren soms wel drie uur langs elkaar als kip­pen in een leg­bat­te­rij. De ruim­te is leeg en kaal, en werd een tijd­je ge­le­den nota bene een vee­stal ge­noemd door Olaf Vugts. Ook de Ef­te­ling weet dat het zo niet ver­der kan met de wacht­rij van Droom­vlucht, maar ver­schil­len­de plan­nen voor een up­grade ver­zand­den tot nu steeds in het niets.

Wat de a­po­the­ose van de Vlie­gen­de Hol­lan­der had moe­ten zijn werd voor ve­len een flin­ke te­leur­stel­ling. De Ef­te­ling be­dacht voor deze scè­ne val­len­de boeg­beel­den, een e­norm wa­ter­gor­dijn en een ont­moe­ting met de rond­do­len­de geest van Wil­lem van der Decken. De boeg­beel­den wer­den nooit ge­plaatst en het wa­ter­gor­dijn is niet meer ver­licht, waar­door het wa­ter­ef­fect haast niet te zien is. Daar komt nog eens bij dat je het ge­zicht van Wil­lem ge­woon aan het pla­fond ziet han­gen. Jam­mer. Hier zou de Ef­te­ling toch nog eens meer aan­dacht aan moe­ten be­ste­den.