Eftelist gaat vérder

"Goed, dan wordt het nu tijd om wat meer te vertellen over De Vliegende Hollander. U ziet naast mij al de hele tijd een schilderij staan.
Dit is het portret van Willem van der Decken. En als je goed kijkt, heeft deze man ook heel duidelijk twee gezichten. Dat wordt heel duidelijk als je één gedeelte afdekt.. (Groenen dekt gedeelte van portret af) En de andere kant is de donkere kant. Hij was kapitein van de VOC, maar tegelijkertijd was hij smokkelaar. En dát is een gegeven dat we in deze attractie heel duidelijk naar voren willen laten komen.
Maar eerst even iets over de legende. Iedereen kent de naam, maar welke legende daarachter schuilgaat kan het beste verteld worden door mensen uit die tijd. We hebben twee bewoners uit die tijd terug gehaald naar 2006. Mevrouw doet daar boven de was nog, maar haar man heeft Willem van der Decken nog persoonlijk gekend en zal de legende even aan u doorgeven. Daarna zal Ronald van der Zijl iets meer vertellen over de attractie."

"Wij schrijven het jaar 1678, als kapitein Willem van der Decken op eerste Paasdag, tegen alle regels in, uitvaart naar de Oost. Zelfs een razende storm kan de succesvolle VOC-kapitein er niet van weerhouden. Aan boord is zijn bemanning de angst en wanhoop nabij. "Ik zal vaeren, storm of gheen storm, Paesen of gheen Paesen. Ik zal vaeren, al is het tot in den eeuwigheid!" Willem van der Decken tartte alle regels, het fatsoen en de elementen, en tekende zijn eigen noodlot. Zijn prachtige woning aan de stadswal brandde van binnenuit en legde zijn duistere dubbelleven bloot. De geheime schatkamer waar zijn roversschatten werden opgeslagen vertelt het verhaal van een kaperkapitein die plunderde en moordde. Zijn schip veranderde in een mysterieus, vurig spookschip dat werd gedoemd voor eeuwig de zeven wereldzeëen te bevaren als "De Vliegende Hollander". Jaren later gaan nog steeds de verhalen rond over het mysterieuze spookschip dat met brandende zeilen lijkt te vliegen boven de golven, tegen de wind in. Een aanvaring met de verschijning zou ongeluk, dood en verderf brengen."

"Dames en heren, De Vliegende Hollander is in alle opzichten een verhaal met twee gezichten. Het werd net al gezegd: het portret van De Vliegende Hollander, van Kapitein van der Decken, zoals -ie echt heet, is een portret met twee kanten, met twee gezichten. En dat is de attractie ook. Als u straks als bezoeker aankomt dan komt u aan aan de mooie kant. De VOC-kant van Van der Decken. De rijke kant. Een mooi plein, prachtig aangelegd, mooi bestraat, planten, bomen, een fantastisch mooie gevel, een rijke gevel. Dát is de vriendelijke kant van Van der Decken. Met vaandels, met een rijk exterieur. Statige beelden van leeuwen, die ziet u hier. En de bezoeker gaat naar binnen. Wel nietsvermoedend, want wat er uiteindelijk gaat gebeuren is aan de buitenkant natuurlijk toch niet te zien. Maar de bezoeker gaat naar binnen en komt terecht in het huis van Van der Decken.

En dat huis moet ooit een keer een heel mooi, rijk gedecoreerd huis zijn geweest. Maar dat is het niet meer. Er hangt een toch ietwat morbide sfeer. Het lijkt uitgebrand, het lijkt leeggeroofd. De hal van het huis is niet zo vreselijk groot, en er is een deuropening naar de bibliotheek. En in die bibliotheek is een schilderij.

Via dat schilderij kom je terecht in de smokkelgang. En daar gaat het verhaal dan weer over naar de andere kant van Van der Decken, de andere kant van De Vliegende Hollander. Z'n smokkelaarskant, zijn piratenkant. In die smokkelgang zullen effecten gaan plaatsvinden. In het huis was al te zien dat er een brand heeft gewoed. En daar zul je nog iets van die brand ervaren. De muziek in al deze ruimtes is aangepast aan de sfeer die we daarbij willen oproepen. Af en toe vrolijk, als je binnenkomt. Het is mooi, het is geen ruïne. Het is de zeventiende eeuw, we brengen de mensen naar de tijd van de VOC toe. Maar hier, hier proef je toch iets van angst. Dat zal toch in de muziek, in de beelden, in de effecten heel goed merkbaar zijn. Via de smokkelaarsgang kom je terecht in de wereld van de zeventiende eeuw, in het Amsterdam van de zeventiende eeuw. Een kroeg, een magazijn, opslagruimtes. Er klinken ook bijbehorende geluiden: je hoort matrozen zingen die op het punt staan om uit te varen. En uiteindelijk leidt het naar een trap die u pal achter mij hierboven ziet, waar u als bezoekers verdeeld zal worden over twee perrons, één aan de rechterkant, één aan de linkerkant, en aan beide kanten liggen bootjes. U ziet het hier ook afgebeeld op de ontwerpschets, en men stapt hier in die bootjes. En nog steeds is de muziek vrolijk en nog steeds is het avontuurlijk, want je gaat uitvaren. Je gaat in die zeventiende eeuw het Amsterdam van toen verlaten en je gaat op avontuur, en dat is leuk. En dat zul je ook merken, je zult het voelen. Aan de muziek, aan de hele sfeer die er hangt. U ziet die brug boven midden in het beeld aangeduid. En dit is even een technisch verhaaltje, we kunnen dan op die manier hier elke 28 seconden een grote sloep waarin veertien mensen kunnen zitten laten vertrekken. We kunnen daar ook een beetje mee spelen, we kunnen één perron gebruiken en we kunnen ook twee perrons gebruiken, we geven goede mogelijkheden om ook invaliden mee te nemen op reis. Kortom, hier gaat het allemaal gebeuren, en je vaart uit.

En hier de haven, tussen de schepen door, waar je de matrozen nog hoort, waar touwen kraken en waar de bagage en de lading heen en weer wordt geslingerd. Via die haven en een paar grote, krakende sluisdeuren verlaat je het Amsterdam van de zeventiende eeuw en kom je terecht op open zee. En dan ben je alleen. Althans, alleen met je bootje. En ergens op die open zee vindt de overgang plaats van de realiteit van de zeventiende eeuw naar de legende. En dan, dan wordt het echt spannend. Dan wordt het echt sensationeel en dan wordt ook de reden gegeven waarom je erin zit en waarom je daar ook heel erg snel weer weg wilt. En wat daar dan precies gebeurt, dat vertellen we nog maar even niet. Maar het is het excuus. Het excuus en het hart van de hele attractie. Het excuus van het verhaal ervoor, maar vooral het excuus van wat er daarna gebeurt, want dan wil je écht weg. Dan wil je ontsnappen aan die legende, en dat gaat ook gebeuren. Steil omhoog! 45 graden, zo'n helling in een achtbaan is heel erg steil. Mensen zullen het gevoel hebben dat ze op hun rug liggen.

En ze ontsnappen door de onderwereld, met vallende beelden, watervallen, regen, donder en geweld! 'Wagneriaanse' muziek die eindigt in chaos. En aan het einde van die adembenemende lift is een deur. En in die deur zie heel even de schim van de Vliegende Hollander en dan, dan gaat de deur open en ontsnap je. En wat dan gebeurt kan ik u laten zien. Je ontsnapt in een razende vaart, in een achtbaanstukje. Het is niet zo vreselijk lang, maar het is wel superheftig, met een topsnelheid van 70 km/u en met G-krachten van bijna 0 tot ruim 3, en dat kun je voelen. En aan het einde van die spectaculaire achtbaan, als je dan ontsnapt bent aan De Vliegende Hollander en denkt van, nou ben ik er weer, knalt de boot met zo'n 50 km/u op het water. Op de vijver die er al lag, het is de oude kanovijver.

We moeten ervoor zorgen, zoals Ronald van der Zijl al zei, dat we gepast al dan niet nat gaan worden. We gaan dat op een nette manier regelen. En je vaart terug, en ik kan u verzekeren: je vaart terug, snakkend naar adem! Want dit is alles bij elkaar zo'n drie-en-halve minuut attractie waarin alle ingrediënten zijn opgenomen. We hebben een echte, ook voor de liefhebbers, een echte achtbaan, een hele bijzondere ervaring. Dát is het verhaal van de Vliegende Hollander en als je uitstapt, als je teruggaat naar vanwaar je gekomen bent zie je ook de andere kant. De andere kant van Van der Decken en de andere kant van de attractie."